Gdzie kręcono Opowieści z Narnii? Poznaj lokalizacje filmowe

Sceny do „Opowieści z Narnii” kręcono m.in. w Polsce – w Puszczy Białowieskiej, przy Wodospadzie Kamieńczyka koło Szklarskiej Poręby, w Błędnych Skałach w Górach Stołowych – oraz w Czeskiej Szwajcarii przy Bramie Pravčickiej i w Wąwozie Edmunda. Filmowy świat Narnii uzupełniły też plany w Nowej Zelandii i Australii. Jeśli chcesz połączyć oglądanie filmów z podróżami, poniżej znajdziesz przewodnik po tych lokalizacjach.

Gdzie w Polsce kręcono „Opowieści z Narnii”?

Polska ma w Narnii bardzo mocną reprezentację – od śnieżnych lasów na Podlasiu po skalne labirynty Sudetów. Twórcy ekranizacji szukali miejsc dzikich, mało zurbanizowanych, z naturalną, surową urodą, która obroni się w szerokim, kinowym kadrze.

Na plan pierwszej części, „Lew, czarownica i stara szafa”, wybrano m.in. okolice Białowieży i Zalewu Siemianówka. W drugiej odsłonie, „Opowieści z Narnii: Książę Kaspian”, ekipa wróciła do Polski – tym razem do Karkonoszy, Gór Stołowych oraz pod Wodospad Kamieńczyka, który stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych miejsc w serii.

Puszcza Białowieska

Puszcza Białowieska, nazywana często ostatnim dziewiczym lasem w Europie, posłużyła jako pierwsze filmowe oblicze zimowej Narnii. W okolicach Białowieży realizowano szerokie ujęcia, w których rodzeństwo Pevensie wędruje przez ośnieżone lasy po przejściu przez szafę. Scenariusz wymagał krajobrazu bez słupów energetycznych, dróg czy zabudowań – tu udało się taki znaleźć niemal bez retuszu.

W tej samej okolicy nagrywano sceny nad zamarzniętym Zalewem Siemianówka. Ujęcia pościgu sług Białej Czarownicy kręcono z helikoptera, na skuterach śnieżnych, a ekipa używała poduszkowca, żeby nie naruszyć lodu. Teren został zamknięty dla wędkarzy i turystów, by nie było widać śladów cywilizacji – w filmie miał pozostać wyłącznie świat Narnii.

Błędne Skały w Górach Stołowych

Błędne Skały w Górach Stołowych pojawiają się w „Księciu Kaspianie” jako dzikie, tajemnicze tereny, przez które wędrują bohaterowie. Ten labirynt piaskowcowych formacji – z wąskimi przejściami i wysokimi blokami skalnymi – okazał się idealny, by zbudować wrażenie, że postacie znikają w innym, baśniowym wymiarze.

Najbardziej kojarzona scena to moment, gdy brzozy rozstępują się przed Łucją. Część szerokich kadrów labiryntu odtwarzano później w studiu według fotografii z Polski, ale to realne ujęcia z Błędnych Skał dały filmowi autentyczną fakturę kamienia, mchu i światła między blokami.

Inne polskie plenery Narnii

Polskie krajobrazy trafiły też do innych fragmentów serii. W materiałach z planu wymieniane są okolice Dunajca, Tatry oraz górskie doliny używane jako tło dla dalekich, wędrownych kadrów. Te miejsca nie zawsze rozpoznasz w filmie na pierwszy rzut oka, ale tworzą „tkaninę” Narnii – zbiór stoków, lasów i dolin, z których montaż złożył jeden spójny świat.

Gdzie leży wodospad z „Opowieści z Narnii”?

Najbardziej „filmowy” polski kadr Narnii to bez wątpienia Wodospad Kamieńczyka. Ten trzystopniowy wodospad ma 27 m wysokości i uchodzi za najwyższy w polskich Sudetach. Spada w głąb Kamieńczykowego Wąwozu – skalnej szczeliny o stromych, niemal pionowych ścianach.

Miejsce leży tuż nad Szklarską Porębą, na jednym z głównych szlaków Karkonoszy. W lipcu 2007 roku stało się planem „Księcia Kaspiana”. W filmie widzisz kanion i wodospad jako zamglone tło scen, gdy rodzeństwo Pevensie maszeruje lasem i wzdłuż urwiska, szukając Aslana. Dla widza to krótkie, nastrojowe ujęcia, dla ekipy – logistycznie złożony plan w chronionym terenie.

Jak wygląda Wodospad Kamieńczyka?

Woda spada tu trzema kaskadami w wąską gardziel wąwozu. Za środkowym progiem kryje się Złota Jama – sztucznie wykuta grota, w której w dawnych wiekach Walończycy szukali ametystów, pegmatytu i innych minerałów. Ich obecność w tej części Sudetów tłumaczy, dlaczego już średniowieczni poszukiwacze uznali dolinę Kamieńczyka za miejsce warte wysiłku.

Na górnej krawędzi urwiska stoi Schronisko Kamieńczyk. Ten niewielki obiekt ma noclegi, proste posiłki, napoje, pamiątki i toaletę. Obok działa drewniany szałas Sielanka z dużym paleniskiem – zimą można tu usiąść przy ogniu, a latem schować się przed słońcem. Taras przy schronisku oferuje widok z góry na wylot wąwozu i kaskady, więc jeśli ktoś nie czuje się pewnie na stromych schodach, nadal zobaczy najważniejszy fragment krajobrazu.

Jak dojść do filmowego wodospadu?

Do Wodospadu Kamieńczyka prowadzi kilka wariantów tras. Każdy ma inny charakter, więc można dobrać drogę do kondycji i czasu, jaki chcesz poświęcić:

• leśna droga od parkingu przy Szosie Czeskiej i przystanku „Szklarska Poręba I Kamieńczyk” – około 30–40 minut spokojnego podejścia, możliwość dojazdu melexem w sezonie,
• czerwony szlak z centrum Szklarskiej Poręby – od parkingu na rogu ul. Mickiewicza i Szosy Czeskiej marsz zajmuje mniej więcej pół godziny,
• czarny szlak od dolnej stacji wyciągu na Szrenicę przy ul. Turystycznej – wyjście bardziej górskie, około 45 minut, z licznymi miejscami postojowymi przy drodze.

W lipcu 2026 r. początkowy odcinek czerwonego szlaku był w remoncie. Budowana jest tu wygodna, utwardzona droga dostępna dla wózków i osób z niepełnosprawnościami, a pieszych kieruje się obejściem przez leśną ścieżkę. Dzięki temu w najbliższych latach dojście do wodospadu stanie się przyjaźniejsze także dla mniej doświadczonych turystów.

Taras widokowy i wejście do wąwozu

Taras z górnym widokiem na kaskady jest dostępny przez całą dobę bez opłaty. Znajdziesz tu tablice edukacyjne i trójwymiarową, dotykową makietę wąwozu – dobre rozwiązanie dla dzieci i osób, które wolą zrozumieć ukształtowanie terenu zanim wejdą w głąb skalnej szczeliny.

Zejście do właściwego wąwozu leży około 20 m poniżej tarasu i schroniska. To już strefa biletowana, otwarta w sezonie 2026 r. od 9:00 do 17:00. Wejście zabezpiecza obsługa – każdy dostaje plastikowy kask (nie tylko przed „żartownisiami”, ale też przed przypadkowymi odłamkami skał).

Na dnie idzie się po metalowych kratach zawieszonych nad strumieniem, między wysokimi ścianami, a dojście i powrót prowadzą tym samym ciągiem stromych, często mokrych schodów. To jedna z tych atrakcji, które dzieci zapamiętują na długo – hałas wody, chłód, wąskie przejścia tworzą atmosferę niemal identyczną z tą z filmowego kanionu.

Wąskie kładki nad potokiem, ściany sięgające kilkunastu metrów i huk trzech kaskad sprawiają, że zejście do Kamieńczykowego Wąwozu jest jednym z najbardziej „narnijskich” spacerów, jakie możesz odbyć w polskich górach.

Wodospad Kamieńczyka zimą

Zimą kaskady zamarzają w pionowe pióropusze lodu, a cały wąwóz przybiera spokojniejszy, wyciszony charakter. Droga z parkingu jest wtedy śliska, na podejściu kamienie często przykrywa cienka warstwa lodu. Wielu turystów zakłada lekkie raczki, zwłaszcza jeśli planują schodzić do wąwozu po metalowych stopniach.

O tej porze roku szczególnie przydaje się bliskość schroniska – można ogrzać się przy herbacie, wysuszyć rękawice, odczekać na przejaśnienie. Zimowy Kamieńczyk to inny świat niż ten, który znasz z letnich ujęć „Księcia Kaspiana”, ale filmowy klimat – śnieg, lód, ciemny las – staje się wówczas jeszcze wyraźniejszy.

Jakie inne zagraniczne lokalizacje Narnii warto znać?

Świat Narnii nie kończy się na Polsce. Istotne sceny kręcono też w Czechach, Nowej Zelandii i Australii, a każdy z tych krajów koncentruje się na innym obliczu tej krainy – od skalnych bram, przez klifowe wybrzeża, po tropikalne zatoki.

Brama Pravčicka w Czeskiej Szwajcarii

Brama Pravčicka to jedna z ikon Czeskiej Szwajcarii. Ta naturalna skalna brama ma około 26 m długości i 16 m wysokości, co czyni ją największą formacją tego typu w Europie. Jej kształt przypomina kamienny most, pod którym biegną ścieżki i punkty widokowe.

Od lat 80. XX wieku wejście na samą górę jest zakazane, by nie niszczyć kruchej struktury piaskowca. Nadal możesz jednak podejść pod łuk, stanąć tuż obok i oglądać go z kilku platform. Tuż przy skale stoi pałacyk Sokole Gniazdo – dawne schronisko zaprojektowane tak, by wyglądało jak część klifu.

W „Księciu Kaspianie” okolice Bramy Pravčickiej pokazano jako strefę przejścia między znanym a nieznanym. Kadr z monumentalnym łukiem i masywami piaskowca w tle stał się jednym z najczęściej fotografowanych ujęć całej serii.

Wąwóz Edmunda

Wąwóz Edmunda leży w Czeskiej Szwajcarii niedaleko Hřenska. Ma ściany sięgające miejscami 150 m wysokości, gęstą roślinność i odcinki, które pokonuje się łodzią. Połączenie marszu wąską ścieżką u podstawy skał z płynięciem rzeką tworzy wrażenie powolnego zanurzania się w inny świat.

Trasa często jest przedłużana przejściem przez tzw. Dziki Wąwóz – ciaśniejszy, spokojniejszy, ale z równie fotogenicznymi zakolami rzeki i korytarzami między blokami skalnymi. Zestaw drzew, wody i pionowych ścian dobrze wpisuje się w filmowe ujęcia wędrówek bohaterów, w których tło ma budować nastrój, nie dominować nad postaciami.

Nowa Zelandia i Australia

Nowa Zelandia była główną bazą zdjęciową obu pierwszych części. To tam, w studiach w Auckland, powstawała większość scen z aktorami, a plenerowe krajobrazy – takie jak Cathedral Cove z kamiennym „okiem” na półwyspie Coromandel czy wzgórze Flock Hill – zestawiano z ujęciami z Polski i Czech.

W trzeciej części, „Podróż Wędrowca do Świtu”, dominowała Australia, zwłaszcza stan Queensland. Filmowy statek stał nieopodal latarni Cleveland Point, między zatokami Moreton Bay i Raby Bay, gdzie pogoda i spokój wybrzeża pozwalały spokojnie pracować nad scenami morskich wypraw. Inne sekwencje portowe kręcono w Doug Jennings Park, który w filmie stał się nabrzeżem Narrowhaven.

Śnieg z Puszczy Białowieskiej, lód z Kamieńczyka, piaskowcowe mury Bramy Pravčickiej i słoneczne zatoki Queensland – wszystkie te realne miejsca sklejono w jeden spójny świat Narnii, widoczny na ekranie.

Jak zaplanować podróż śladami Narnii?

Zwiedzanie filmowych lokalizacji Narnii można podzielić na etapy. Jeden dłuższy wyjazd w Sudety pozwoli połączyć Wodospad Kamieńczyka, Błędne Skały i ewentualny wypad do czeskiej strony – do Bramy Pravčickiej i Wąwozu Edmunda. Osobną wyprawą będzie Podlasie z Puszczą Białowieską i Zalewem Siemianówka.

Przy planowaniu górskiej części trasy warto wziąć pod uwagę różnice w infrastrukturze. Szklarska Poręba ma szeroką bazę noclegową, dobrą komunikację i liczne szlaki o różnym stopniu trudności. Czeska Szwajcaria po pożarze w 2022 roku wciąż odbudowuje część ścieżek, więc przed wyjściem na szlak trzeba sprawdzić aktualne komunikaty o zamknięciach i godzinach działania atrakcji.

Dla wielu osób taka podróż jest nie tylko turystyką górską czy przyrodniczą, lecz także sposobem na skonfrontowanie filmowego obrazu z rzeczywistością. Kiedy stoisz na tarasie przy Kamieńczyku albo pod Brama Pravčicka, łatwo wyobrazić sobie kamerę filmową i ekipę szukającą najlepszego kadru. I wtedy filmowa Narnia – choć wymyślona – przestaje być całkiem odległa.